Als ik in Jijona door de straten loop zie ik kansen

Bijna 16 jaar geleden is het nu. Van België en Nederland wil ik me alleen nog de leuke dingen herinneren. En mijn familie en kinderen uiteraard. De rest is ondertussen al lang een ver van mijn bed show. Ik kijk en luister geen Vlaamse of Nederlandse TV, al zou dat best kunnen. Als ik de deur van mijn huis open doe, is alles 100% Spaans. ´s Ochtends zie ik de zon opkomen boven de middellandse zee. ’s Avonds zie ik de zon ondergaan, achter de berg de Penya Migjorn. Zon. Rust. Tijd. Genieten. Leven. Op nog geen kwartier met de auto van het stand, de stad en de drukte.

Jijona is een kleurrijk dorp. De voorgevels van de huizen in de oude binnenstad variëren van groen tot blauw, geel en alle kleuren van de regenboog. Jijona is ook een geurrijk dorp. In de herfst en de winter slingert de lucht van honing, geroosterde amandelen en houtvuur door de straten. Op enkele minuten lopen zijn we omgeven door ongerepte natuur met prachtige vergezichten en achtere iedere bocht wat nieuws.

De buitenlanders die hier wonen; voornamelijk Nederlanders, Belgen, Fransen, Engelsen en Finnen, zijn het allemaal roerend met mij eens: hier in Jijona liggen kansen! Als ik die leegstaande huizen zie, per direct bewoonbaar maar er valt aan op te knappen, dan denk ik: “Waarom koopt niemand die?” Willen ze dan allemaal alleen maar een huis van driehonderdduizend euro met een zwembad? En als dat niet kan, dan maar lekker in Nederland of Vlaanderen blijven wonen? Of denken ze misschien dat Spanje alleen maar bestaat uit luxe villas aan de kust en leegstaande dorpen met huizen voor een symbolische euro? Hier in Jijona kost een dorpshuis, afhankelijk van de grootte en de staat, tussen de €20.000 en de €100.000. Valt er wat op te knappen en je volgt netjes de spelregels, dan is tot 95€ subsidie mogelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *